Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tydzień filmowy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tydzień filmowy. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 25 sierpnia 2013

Tydzień filmowy #7: Prawie wegańskie, bezglutenowe placuszki (Siostra twojej siostry)



Tak smutno jest żegnać się z naszym tygodniem filmowym. Wyszukiwanie filmów z charakterystycznymi potrawami dostarczyło mi naprawdę wiele frajdy. Może jeszcze kiedyś uda się nam go powtórzyć, bo jak się okazało, inspiracje są naprawdę nieograniczone. 

Zamykam tygodniowy cykl coniedzielnym śniadaniem. Gdy myślałam o tym jakie są wyjątkowe śniadaniowe sceny w historii kina, oczywiście na pierwszy rzut poszło "Śniadanie u Tiffaniego". Uznałam jednak, że będzie to zbyt banalne skojarzenie i szukałam dalej. Przypomniało mi się wtedy o filmie, który widziałam już trzy razy (i zobaczę pewnie jeszcze kilka), który podbił moje serce na początku roku. 

"Siostra twojej siostry" (reż. Lynn Shelton), bo o nim mowa, to historia obrazująca pobyt dwóch sióstr i potrzebującego wytchnienia po ciężkim roku przyjaciela w rodzinnym domku za miastem. I to właściwie tyle, bo każde moje następne słowo może okazać się spoilerem dla osób, które filmu nie widziały. 



Nie wiem czemu tak bardzo lubię ten film. Ma w sobie tyle niewypowiedzianych (i tych wypowiedzianych) emocji, że porywa serca. Wiem, bo polecałam go już wielu osobom i nikt nie był zawiedziony. Z bardzo subiektywnej strony, mam straszną słabość do Emily Blunt, umila każdy film swoją obecnością. 

W jednej ze scen Hannah (jedna z sióstr) postanawia przekonać resztę do zalet wegańskiej, bezglutenowej diety, którą stosuje na co dzień. Serwuje na śniadanie placuszki, które nie wychodzą jednak tak jak powinny. Fragment znajdziecie tutaj. 

I tutaj przechodzimy do klucza dzisiejszej notki. Powiem od razu- Hannah powinna być z siebie dumna, bo całkiem nieźle jej poszło. 

Rozpoczęłam dzień od wegańsko-bezglutenowych zakupów. Umówmy się, nie mam o tym pojęcia. Nigdy nie stosowałam takiej diety i dziękuję losowi każdego dnia, że nie muszę tego robić. Nauczyłam się nawet omijać te półki wzrokiem. Stanęłam więc przed jedną od góry do dołu zapełnioną mlekiem sojowym i zupełnie nie wiedziałam jak się w tym połapać. Później przyszedł czas na mąkę, po dłuższym zastanowieniu i konsultacjach telefonicznych postawiłam na jaglaną. No i olej. Bohaterka wspomina o oleju kokosowym, ja uznałam, że świetnie sprawdzi się olej z orzechów włoskich. Nie wiem czemu ufałam mojej wegańsko-bezglutenowej intuicji. 

Długo zastanawiałam się, czy wam to pokazać. Ale ok, czasami gdy kierują nami nawet najlepsze chęci, efekt bywa marny. Albo koszmarny, przyklejający się i niemożliwy do osiągnięcia. Jak te pyszne wegańsko-bezglutenowe placuszki z suszonymi śliwkami, mlekiem sojowym, olejem z orzechów włoskich i mąką jaglaną. Yummy!



A z drugiej strony, moja interpretacja stała się (prawie) dosłowna!

Śliwka

sobota, 24 sierpnia 2013

Tydzień filmowy #6: Czekoladowa tarta (Służące)



Jakiś czas temu, oczarowana serialem Mad Men i światem reklamy lat 60. XX wieku, postanowiłam obejrzeć film Służące. Mimo, iż akcja toczy się w podobnym okresie, pokazuje zupełnie inną historię lat sześćdziesiątych, chociaż cały czas z pewną nostalgią.
Film potrafi bawić i wzruszać jednocześnie. Jest adaptacją powieści, która podobno jest jeszcze lepsza!

Akcja Służących toczy się w stanie Mississippi, gdzie segregacja rasowa jest na porządku dziennym. Jego mieszkańcy odbiegają znacznie stylem życia od tego prosto z Madison Avenue, przedstawionego w serialu Mad Men. 
Doszukałam się jednak wielu wspólnych cech, a elementem łączącym obie ekranizacje jest główna bohaterka Służących - Skeeter, którą zagrała Emma Stone.
Główna bohaterka, młoda reporterka, wykształcona w Nowym Jorku, swoim buntowniczym podejściem do świata bardzo przypomina mi serialową Peggy. Swoimi feministycznymi poglądami, znacznie odbiegają od reszty kobiet przestawionych, zarówno w filmie, jak i w serialu.


Filmowa Skeeter postanawia napisać książkę, która rozpocznie przemianę obyczajową w ich rodzinnej miejscowości. Zaczyna potajemnie spotykać się z czarnoskórymi służącymi, spisując ich świadectwa i osobiste historie. Dzięki temu uzyskuje nowe spojrzenie na jej białe koleżanki w idealnych sukienkach, ich relacje ze służącymi oraz na segregację rasową.

Szczególnie interesujące są zwierzenia czarnoskórych kobiet. Jedna z nich - Minny, opowiada historię, w której postanawia się odegrać na swojej byłej pracodawczyni.
Minny jest genialną kucharką, specjalizuje się nie tylko w chrupiącym kurczaku i chlebie kukurydzianym, ale także słodkich wypiekach. Z tej okazji piecze dla niej ulubioną tartę czekoladową z przykrą niespodzianką. Nie będę zdradzała co było w środku, możecie scenę obejrzeć sami, ale na własną odpowiedzialność, bo może Wam obrzydzić czekoladowe wypieki na zawsze!
Osobiście uważam, że scena jest pokazana w sposób delikatny, na tyle z przymrużeniem oka, że dopóki nie pomyśli się o tym co było w środku, każdy ma ochotę na kawałek tarty.
Czekoladowa tarta w filmie pojawia się kilka razy, oprócz sceny, w której kryje sekret, jest po prostu apetycznym ciastem.


Tarta z filmu przypomina mi ciasto, które już kiedyś pojawiło się na blogu - Mississippi Mud Pie. 
Różni się jednak jasnym spodem oraz formą podania bitej śmietany.
Dzisiaj w ramach filmowego tygodnia postanowiłam odtworzyć przepis na słynną tartę Minny. 
Oczywiście u mnie bez przykrych niespodzianek :)

Czekoladowa tarta Minny/23 cm
  • Kruche ciasto:
  • 150 g masła
  • 250 g mąki pszennej
  • 50 g cukru pudru
  • jajko
  • szczypta soli
  • Czekoladowy mus:
  • 200 ml śmietanki kremówki
  • 3 jajka
  • 160 g masła
  • 140 g cukru
  • 150 g gorzkiej czekolady
  • 3 łyżki kakao
  • *tajemniczy składnik Minny
  • Wierzch:
  • 150 ml śmietanki kremówki
  • 3 łyżki cukru pudru
  1. Zaczynamy od kruchego ciasta. Na stolnicę przesiewamy mąkę z cukrem pudrem, dodajemy szczyptę soli, mieszamy i robimy górkę z dołkiem. Dodajemy jajko i posiekane, zimne masło i zaczynamy zagniatać ciasto nożem lub ręcznie. Po kilku minutach składniki się połączą, tworząc kulę. Owijamy ją w folię spożywczą, wkładamy do lodówki na godzinę.
  2. W miseczce nad gotującą się w rondelku wodą umieszczamy czekoladę. Rozpuszczamy ją w kąpieli wodnej, a następnie zdejmujemy z garnuszka i studzimy.
  3. W misce ubijamy schłodzoną śmietankę kremówkę na bitą śmietanę. Do śmietany dodajemy roztopioną, przestudzoną czekoladę i delikatnie mieszamy.
  4. W drugiej misce, masło ucieramy z mikserem na puszystą masę. Powoli wbijamy jajko, wsypujemy kakao i dalej miksujemy. Gdy składniki się połączą, dodajemy na koniec ubitą, czekoladową śmietanę i całość delikatnie mieszamy.
  5. Po godzinie, wyciągamy z lodówki schłodzone kruche ciasto. Wałkujemy je cienko i przekładamy na tortownice z karbowanymi brzegami. W cieście robimy dziurki widelcem i kładziemy z wierzchu papier do pieczenia. Na papierze umieszczamy suchą fasolę, ryż lub inne obciążenie.
  6. Tak przygotowane przyszłe kruche ciasto wkładamy do rozgrzanego piekarnika i pieczemy w 190 stopniach przez 15 minut. Następnie zdejmujemy obciążenie i papier do pieczenia, a tartę dopiekamy jeszcze 10 minut.
  7. Po tym czasie, zmniejszamy temperaturę do 160 stopni, a  na podpieczony spód wylewamy czekoladową masę, wyrównujemy wierzch i wkładamy do piekarnika. Pieczemy przez 40 minut.
  8. Upieczoną tartę studzimy, a następnie chłodzimy w lodówce.
  9. Kremówkę ubijamy z cukrem pudrem i wykładamy na środek tarty. Ciasto podajemy schłodzone.
Tosia

piątek, 23 sierpnia 2013

Tydzień filmowy #5: Spaghetti Petera Clemenzy (Ojciec chrzestny)


Gdy pytam ludzi jaki jest ich ulubiony film najczęściej słyszę odpowiedź "Ojciec chrzestny"(reż. Francis Ford Coppola). To absolutny klasyk, który bije rekordy światowe w rankingach najlepszych filmów od wielu lat. Trudno się dziwić, to wybitne dzieło, które w niezwykle wiarygodny sposób ukazało mafijne relacje opierające się na wielkim szacunku do rodziny. 

Szczerze mówiąc nigdy nie byłam wielką fanką tego filmu. Obejrzałam go jakieś 7 lat temu po raz drugi i wciąż nie byłam zachwycona. Rozumiałam, co ludzie mogą w nim zobaczyć, ale sama nie czułam się porwana. Chyba byłam za młoda i po prostu niegotowa, żeby w pełni go docenić. 



Gdy zdecydowałyśmy się zorganizować na blogu "Tydzień filmowy" pomyślałam, że to najwyższy czas, abym przekonała się i do filmu, w szczególności że przypomniałam sobie o kultowej scenie, gdzie jeden z bohaterów tłumaczy drugiemu jak zrobić pomidorowy sos do spaghetti. 

Peter Clemenza udzielił swoich rad mniej więcej w ten sposób:
- Hej chodź tu chłopcze, nauczę cię czegoś. Nigdy nie wiesz, kiedy nadejdzie dzień, w którym będziesz musiał ugotować coś dla 20 kolesi. Popatrz, zaczynasz od odrobiny tłuszczu. Potem podsmażasz czosnek. Potem wrzucasz pomidory, trochę przecieru pomidorowego. Podsmażasz je. Musisz pilnować, żeby się nie przykleiły. Doprowadzasz do wrzenia. Wrzucasz swoje klopsiki i kiełbaski, nie? I trochę wina. I trochę cukru, to mój trick.



Jestem kupiona. I filmem i prostotą sosu do spaghetti. Choć sama nie zastosowałam się w 100 % do rad Clemenzy i nie mogłam się powstrzymać przed dodaniem czegoś ekstra, z pewnością udałoby mi się usatysfakcjonować 20 kolesi. 

Żeby podejść jeszcze bliżej oryginału chciałam dodać jeszcze kiełbaski. Idealnie pasowało mi tu chorizo, ale niestety podczas mojej wyprawy na zakupy nie udało się go znaleźć. Jeśli macie je pod ręką, dorzućcie podsmażone do makaronu, będzie jeszcze lepszy. 

Spaghetti Petera Clemenzy (4 średnie porcje)
- 250 g makaronu
- oliwa z oliwek
- sól
- świeża bazylia
- świeża kolendra
- świeżo starty parmezan

Sos:
- 5 łyżek oliwy
- 3 ząbki czosnku
- pół cebuli
- 400 g przecieru pomidorowego (lub obranych pomidorów bez skórki)
- 2 świeże pomidory
- 50 g zielonych oliwek
- 1 szklanka czerwonego wina
- 1 łyżka cukru
- tabasco
- 2 łyżki octu balsamicznego
- sól, pieprz

Klopsiki:
- 350 g mielonego mięsa wołowego
- 150 ml mleka
- 2 łyżki polenty (kaszki kukurydzianej)
- 1,5 łyżeczki suszonego rozmarynu
- 1 łyżeczka suszonego imbiru
- 1 łyżeczka suszonego tymianku
- 1 łyżeczka pieprzu cayenne
- 1 łyżeczka wędzonej papryki
- pół łyżeczki kuminu
- pól łyżeczki cynamonu
- 1 ząbek czosnku
- 1 jajko
- sól
- czerwone wino (do podlania przy smażeniu)

  1. Mięso umieść w misce. Poszatkuj czosnek i wrzuć do miski. Pomieszaj ze wszystkimi składnikami oprócz mleka, polenty i jajka. 
  2. W małym garnuszku rozgrzej mleko, a gdy zacznie wrzeć dodaj polentę i mieszaj trzepaczką bez przerwy przez ok. 3 minuty aż masa zgęstnieje. Odstaw do ostygnięcia. 
  3. Poszatkuj czosnek i cebulę do sosu. Rozgrzej w głębokiej patelni (takiej, do której później zmieści się makaron) oliwę i wrzuć czosnek i cebulę. Smaż na średnim ogniu aż cebula się zeszkli. 
  4. Wlej wino i odparuj przez kilka minut aż objętość wina zmniejszy się o połowę.
  5. Dodaj przecier pomidorowy i świeże pomidory. Mieszaj co jakiś czas cały czas smażąc na średnim ogniu. 
  6. Dodaj odsączone i pokrojone w drobne kawałki oliwki. Dopraw cukrem, dużą ilością tabasco i octem balsamicznym. Odparuj jeszcze kilka minut, aby sos nie był mocno lejący się i dosól. Odstaw na bok. 
  7. Polentę dodaj do mięsa i wymieszaj. Dodaj jajko i dobrze wymieszaj. 
  8. Ulep z mięsa ok. 20 klopsików wielkości orzechów włoskich i ułóż na talerzyku. 
  9. Rozgrzej oliwę na patelni i usmaż próbnego klopsika w celu sprawdzenia, czy jest odpowiednio doprawiony. 
  10. Jeśli próbny klopsik jest satysfakcjonujący ułóż je wszystkie obok siebie na patelni. Smaż delikatnie je obracając przez kilka minut, a następnie dolej odrobinę wina. Duś jeszcze chwilę po czym odstaw na bok. 
  11. Ugotuj makaron zgodnie z instrukcjami na opakowaniu (wyjmij go 1 minutę przed sugerowanym czasem, aby pozostał al dente). W tym samym czasie rozpocznij ponowne podgrzewanie sosu. Utrzymuj go gorącego na innym palniku. 
  12. Odcedź makaron po gotowaniu. Wrzuć makaron do gorącego sosu i dobrze wymieszaj.
  13. Ułóż porcje makaronu na talerzach, na makaronie ułóż klopsiki. Całość posyp poszatkowanymi świeżymi ziołami i startym parmezanem . 
Śliwka

czwartek, 22 sierpnia 2013

Tydzień filmowy #4: Chrupiące nerki (Hannibal Lecter)


Może to nie jest zbyt dobry pomysł, aby przyznawać się do tego publicznie, ale darzę ogromną sympatią dwóch psychopatów. Proszę się nie martwić, mam tu jedynie na myśli postać fikcyjną, wymyśloną przez pisarza Thomasa Harrisa - Hannibala Lectera oraz uroczego, serialowego Dextera.

Anthony Hopkins swoją grą stworzył niesamowitą i niezapomnianą kreację psychopaty we wszystkich trzech częściach: "Milczenie owiec", "Hannibal" oraz "Czerwony smok". Natomiast czwarty film opowiadający historię młodego Lectera "Hannibal - po drugiej stronie maski" to moim zdaniem kompletne nieporozumienie.
Podobał mi się także pierwszy sezon serialu Hannibal, w którym  w rolę wyrafinowanego smakosza ludzkiego mięsa wcielił się Mads Mikkelsen. Robi on jednak mniejsze wrażenie niż filmowa ekranizacja powieści.




Mikkelsen jako Hannibal jest opanowany i powściągliwy, a ja z zainteresowaniem oglądałam szczególnie sceny, w których przygotowuje wyszukane potrawy z ludzkiego mięsa. Serialowy Lecter wyprawia imponujące uczty, w których swoich niewtajemniczonych gości karmi mięsem swoich zdobyczy.
Hopkins na ekranie przyprawia o dreszcze, jednocześnie swoim hipnotyzującym głosem i pogodną aurą potrafi zdobyć sobie sympatię widza. Scena, w której jego ofiara delektuje się smakiem fragmentu swojego własnego mózgu chyba już przeszła do historii kina:


Przygotowanie przepisu imitującego danie Hannibala Lectera nie było prostym zadaniem. Kanibalizm poza fikcyjnym światem filmu przestaje być zabawny. Dlatego długo rozmyślałam jaki rodzaj mięsa wybrać, aby odtwarzał część ludzkiego ciała. 
Niedawno miałam okazję być na kontrowersyjnej wystawie Human Body i jej wspomnienie zainspirowało mnie do skupienia się na podrobach, a konkretnie nerkach.

Cynaderki wieprzowe duszone w sosie śmietanowym to danie, które miałam okazję próbować w dzieciństwie. Od tego czasu nie eksperymentowałam z tym zapomnianym trochę mięsem, dlatego szykując danie, obawiałam się, czy będzie mi smakować. 
W końcu zdecydowałam się usmażyć cynaderki w chrupiącej panierce i to był strzał w dziesiątkę. Gdy już odważyłam się i spróbowałam, zrozumiałam, że to zupełnie niedocenione mięso może być naprawdę smaczne!

Chrupiące cynaderki z puree ziemniaczano-dyniowym i karmelizowaną cebulą  /2 porcje
  • 2 cynaderki wieprzowe lub cielęce (Hannibal wybrałby ludzką nerkę)
  • mleko (do namoczenia mięsa)
  • mąka (do panierowania)
  • 200 g płatków kukurydzianych (do panierowania)
  • jajko
  • sól, pieprz
  • olej rzepakowy do smażenia
  • Karmelizowana cebula:
  • 2 czerwone cebule
  • łyżka miodu
  • łyżka octu balsamicznego
  • łyżka masła
  • sól, pieprz
  • Puree ziemniaczano-dyniowe:
  • 4 ziemniaki
  • 150 g dyni
  • łyżka masła
  • świeży tymianek
  • sól, pieprz
  1. Cynaderki myjemy, osuszamy, kroimy w grube paski i usuwamy moczowody oraz błonki. Wrzucamy do miseczki i zalewamy wrzącą wodą. Zostawiamy na minutę. Następnie odsączamy z wody, przepłukujemy zimną wodą i zalewamy mlekiem, tak, aby je przykryło. Miskę przykrywamy folią i zostawiamy na 2-3 godziny
  2. Nerki odsączamy z mleka. W miseczce roztrzepujemy jajko z solą i pieprzem. Do drugiej miseczki wsypujemy mąkę, a do trzeciej pokruszone płatki kukurydziane. Mięso maczamy w jajku, potem w mące, jeszcze raz w jajku i w płatkach kukurydzianych. Czynność powtarzamy, a w tym czasie podgrzewamy w rondelku olej rzepakowy/słonecznikowy/do smażenia.
  3. Panierowane cynaderki wrzucamy na rozgrzany tłuszcz i smażymy przez ok. 4 minuty (nie można za długo, bo zrobią się gumowate). Gotowe odsączamy z tłuszczu przy pomocy ręcznika papierowego i podajemy z puree oraz karmelizowaną cebulą.
Dodatki:
  1. Dynię i ziemniaki obieramy. Wrzucamy do wrzącej wody i gotujemy ok. 15-20 minut, aż będą miękkie. 
  2.  Ugotowane ziemniaki i dynię przekładamy do miseczki, dodajemy masło,sól i pieprz i przy pomocy praski, tłuczka lub blendera robimy gładkie puree.
  3. Cebule kroimy w krążki. Na patelni rozpuszczamy masło, wrzucamy cebule, smażymy kilka minut. Dodajemy miód, ocet balsamiczny, przyprawiamy do smaku solą i pieprzem i karmelizujemy jeszcze chwilę.
Tosia

środa, 21 sierpnia 2013

Tydzień filmowy #3: Kurczak ze śliwkami (Kurczak ze śliwkami)


Był sobie ktoś, nie było nikogo- tak zaczynają się bajki perskie

To pierwsze zdanie z filmu "Kurczak ze śliwkami" (Poulet aux prunes, reż. M. Satrapi, V. Paronnaud), który pierwszy raz widziałam już jakiś czas temu. Zakochałam się w nim praktycznie od pierwszego wejrzenia, bo już po kilku minutach dostrzegłam podobieństwo do mojego ulubionego filmu wszech czasów- "Amelii". Łączy je nie tylko wszechobecna magia (którą oglądając czuć nawet dookoła siebie!), ale również sposób narracji i bardzo dobry w obu filmach aktor- Jamel Debbouze (w Kurczaku... rola drugoplanowa). 


"Kurczak ze śliwkami" to piękna, choć smutna bajka o niespełnionej miłości. Poznajemy w niej wirtuoza skrzypiec, Nassera-Ali, który odkrywając, że stracił do nich serce postanawia umrzeć. Towarzyszymy mu w ośmiu dniach umierania na życzenie, któremu przeszkodzić usiłuje cały otaczający go świat. 

Czwartego dnia, gdy załamana żona nie wie już czego się chwycić, aby powstrzymać męża, postanawia przygotować jego ulubione danie- kurczaka ze śliwkami. Święcie wierzy przy tym, że przez żołądek dotrze do jego serca. Faktycznie, na twarzy Nassera-Ali na chwile pojawia się uśmiech i pierwsze od dawna życzliwe słowa- To najlepszy kurczak ze śliwkami. I tak oto stał się symbolem chwilowego porozumienia między małżonkami.



Czy dzięki temu daniu udało jej się udaremnić zamiary męża? Tego wam nie powiem, musicie przekonać się sami. Mogę tylko zdradzić, że gdy patrzyłam na talerz przygotowanych do dania składników i ziół, a przede wszystkim na uśmiech jaki na chwilę pojawił się na twarzy głównego bohatera zapragnęłam mieć na talerzu swoją porcję. 


Choć bardzo lubię połączenia kurczaka z suszonymi śliwkami (jak tutaj, czy indyka tutaj), zależało mi, aby wykorzystać sezon na świeże śliwki. Gryzłam się z myślami co lepiej będzie smakować, aż tu nagle olśniło mnie, że przecież równie dobrze mogę użyć świeżych i suszonych na raz. Uwierzcie mi, ten garnek po prostu eksplodował aromatem, gdy podniosłam pokrywkę. A gdy spojrzałam naprzeciwko na smakującego go ukochanego, usłyszałam tylko

- To jest najlepszy kurczak ze śliwkami

Kurczak ze śliwkami (4 porcje)

- 8 pałek kurczaka
- 10 śliwek
- 150 g suszonych śliwek
- 4 ząbki czosnku
- 3 gałązki świeżego rozmarynu
- pół papryczki chilli (ja użyłam habanero)
- 2 czerwone cebule
- 2 liście laurowe
- pół łyżeczki cynamonu
- 2 łyżki miodu
- 2 szklanki czerwonego półwytrawnego wina
- 2 łyżki octu balsamicznego
- pół łyżeczki ziaren pieprzu
- pół łyżeczki kminu rzymskiego
- 2 łyżki oliwy
- 1 łyżka masła
- sól
- łyżeczka mielonej wędzonej papryki (opcjonalnie)

  1. Rozgrzej piekarnik do 200 stopni. 
  2. Kurczaka dokładnie umyj i osusz. Poszatkuj 2 ząbki czosnku.
  3. Na dużej patelni rozgrzej masło i oliwę. Wrzuć czosnek i podsmaż 2 minuty. Ułóż kurczaki na tłuszczu z czosnkiem i smaż z każdej strony aż skórka zbrązowieje. Odstaw z ognia.
  4. Cebulę obierz ze skórki i pokrój w ćwiartki. Pozostałe ząbki czosnku obierz ze skórki i pokrój na kilka kawałków. Śliwki przekrój na pół i pozbaw pestek. Chilli pokrój na kilka kawałków.  
  5. Na dnie brytfanki do pieczenia (ja użyłam żeliwnej, wcześniej pozbawiając ją plastikowych elementów) umieść śliwki, suszone śliwki, czosnek, rozmaryn, chilli, cebule, liście laurowe, cynamon, pieprz i kmin rzymski. Zalej je octem balsamicznym i 1 szklanką wina. 
  6. Kurczaka obsyp solą i umieść na wierzchu brytfanki (na zalanych winem składnikach), nie mieszaj, ani nie staraj się ich topić. Polej każdego kurczaka miodem i wstaw brytfankę do piekarnika bez pokrywki na 20 minut.
  7. Kurczaki w tym czasie powinny bardziej spiec się na skórce. Ostrożnie wyjmij brytfankę używając rękawic i przemieszaj składniki w brytfance, tak aby bardziej zanurzyć kurczaki. Zalej jeszcze jedną szklanką wina, przykryj przykrywką i piecz jeszcze 40 minut. 
  8. Wyjmij ostrożnie naczynie, przełóż kurczaki i resztę składników do głębokich talerzy razem z sosem. Jeśli masz w zasięgu ręki wędzoną paprykę, posyp nią danie. Możesz też jako dodatek podać na przykład kaszę jęczmienną. Wymoczona w sosie razem z kurczakiem tworzy idealny obiad. 
Śliwka (jakby tego słowa było dziś mało)

wtorek, 20 sierpnia 2013

Tydzień filmowy #2: Pieczone krewetki (Forrest Gump)



 Moje życie już jest na tyle zdominowane kulinarnie, że nawet oglądając filmy, czy dobre seriale, wyszukuję smacznych inspiracji. Jeśli nie znajduję w nich motywów jedzenia, prawdopodobnie chrupię wtedy ulubiony domowy popcorn.
Filmowy tydzień na blogu marzył mi się od jakiegoś czasu. Dlatego kiedy podzieliłyśmy się na dni, odczułam ogromny smutek, ponieważ przypadły mi jedynie trzy wpisy w ramach cyklu. To jedynie trzy kulinarne inspiracje wyjęte z ulubionych lub charakterystycznych filmów. Czyli zdecydowanie za mało!


Rozmyślając o filmach, które wybiorę, szybko zdecydowałam się na dwa. Z trzecim miałam problem, bo w głowie pojawiła się zbyt długa lista kandydatów. W końcu kulinarnych motywów można się doszukiwać nie tylko w filmach, w których jedzenie odgrywa najważniejszą rolę. Wyobraźnia i ślinianki potrafią mocno pracować także w trakcie seansu, kiedy trzeba się domyślać jakby wyglądała dana potrawa.

Tak było w przypadku filmu "Forrest Gump". 
Domyślam się, że nikomu nie trzeba go przedstawiać. Uroczy bohater zdobył sobie sympatię widzów na całym świecie i udowodnił, że niesprawny fizycznie chłopiec, uznany za miejscowego głupka może coś w życiu osiągnąć. 
Z filmu pochodzi jedno z moich ulubionych powiedzonek, ukazujące nieprzewidywalność ludzkiej egzystencji "Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz co ci się trafi".

Forrest nie tylko przebiegł Amerykę w 3 lata, zdobył medal za zasługi w wojnie w Wietnamie, ale także został miliarderem i poławiaczem krewetek. A wszystko zaczęło się od poznania w wojsku Bubby :


Rodzina Bubby miała wiedzę o krewetkach w małym palcu. Jak twierdził sam Bubba: "Krewetki to owoce morza, można je smażyć, gotować, dusić, piec. Są szaszłyki z krewetek (...), hamburger z krewetkami, kanapka z krewetkami..i to chyba wszystko".
Forrest obiecał przyjacielowi, że zostanie jego partnerem biznesowym i zakupią wspólnie kuter. Niestety Bubba ginie w trakcie wojny, ale Gump jak obiecał tak zrobił.

W filmie nie jest dokładnie pokazany sposób przyrządzania krewetek. Zainspirowana wskazówkami Bubby i polem kukurydzianym przy którym wychowywała się ukochana Forresta, przygotowałam pieczone krewetki z kukurydzą. Jestem pewna, że tak upieczone krewetki najlepiej smakowałyby prosto z kutra "Jenny", ale te też były pyszne :)

Pieczone krewetki z kukurydzą i parmezanem
  • 150 g krewetek tygrysich
  • Marynata:
  • sok z 1/2 limonki
  • łyżka skórki z limonki
  • łyżka startego imbiru
  • łyżka oleju arachidowego/oliwy
  • łyżeczka suszonych płatków chilli
  • sól, pieprz kolorowy
  • Dodatki:
  • 150 g ziarenek kukurydzy (1 świeża kolba)
  • łyżka oleju kokosowego
  • łyżka masła
  • 2 ząbki czosnku
  • łyżeczka posiekanej papryczki chilli
  • 4 łyżki startego parmezanu
  1. Krewetki myjemy i osuszamy. Ewentualne pancerze zostawiamy lub je obieramy (kwestia do wyboru). Wrzucamy je do miseczki i dodajemy sok i skórkę z limonki, starty imbir, suszone płatki chilli i olej arachidowy. Krewetki przyprawiamy dodatkowo solą i kolorowym, świeżo mielonym pieprzem.
  2. Owoce morza marynujemy przez minimum 30 minut.
  3. Na patelni rozgrzewamy olej kokosowy (lub oliwę), wrzucamy ziarenka kukurydzy oraz posiekaną papryczkę chilli. Po ok. 2 minutach dorzucamy posiekany ząbek czosnku. Potrząsamy patelnią i smażymy jeszcze 3 minuty.
  4. Kukurydzę przekładamy do naczynia do zapiekania. Na to wykładamy krewetki odsączone z marynaty.
  5. Łyżkę miękkiego masła mieszamy z posiekanym czosnkiem. Masło czosnkowe wykładamy na krewetki. Całość posypujemy tartym parmezanem (najlepiej świeżo startym) i wkładamy do rozgrzanego piekarnika.
  6. Krewetki pieczemy przez ok. 5-7 minut w temperaturze 200 stopni.
  7. Podajemy od razu z chrupiącą bagietką.
Tosia

poniedziałek, 19 sierpnia 2013

Tydzień filmowy #1: Big Kahuna Burger (Pulp Fiction)



Być może jeszcze tego o nas nie wiecie, ale jesteśmy z Tosią wielkimi fankami dobrego kina. W filmach często wielką rolę odgrywa jedzenie, czasami nawet danie pełni rolę głównego bohatera (jak na przykład mój ukochany placek jagodowy). Dzięki temu film działa na wszystkie nasze zmysły, a czasem samo wspomnienie wywołuje intensywną pracę ślinianek. Dlatego w hołdzie wspaniałym filmom i goszczącym na ekranie daniom ogłaszamy ten tydzień "Tygodniem filmowym" na burczymiwbrzuchu. Od dzisiaj do niedzieli, zobaczycie smakowite kinowe kąski i dania, które powstały z tych nietypowych inspiracji. 



Gdy zastanawiałam się co wybrać (przecież jest tego tyle!) od razu wpadło mi do głowy Pulp Fiction (reż. Quentin Tarantino). Nawiązań do jedzenia jest tam mnóstwo, a z pewnością najwięcej tych odnoszących się do burgerów. Pojawiają się one wielokrotnie, jak chociażby słynny dialog o różnicy w nazewnictwie europejskich i amerykańskich burgerów ze względu na system metryczny, czy zdanie, które podobno zaowocowało pozwem ze strony Burger Kinga. Film jest na tyle kultowy, że ten ogromny koncern fastfoodowy uznał, że wypowiedziane przez jednego z bohaterów zdanie "Nie wiem. Nie chodzę do Burger Kinga" narusza dobre imię marki. 

Jednak moją ulubioną sceną jest zdecydowanie moment, gdy dwójka głównych bohaterów odwiedza człowieka, któremu mają odebrać życie i urządza sobie degustację jego śniadania. Zresztą zobaczcie sami, jeśli jakimś cudem nie widzieliście tego fragmentu:


Film widziałam chyba z tysiąc razy. Spotykam się z opiniami, że jest przereklamowany, ale nigdy się z tym nie zgodzę. Uważam, ze jest genialny, głównie ze względu na dialogi. Mam wrażenie, że żadne zdanie nie znalazło się tam przez przypadek. Jest dosmakowany niczym pyszny, soczysty burger.

Big Kahuna Burgers to fikcyjna nazwa sieci fast foodów wymyślona przez Tarantino. Pojawiała się wielokrotnie w wielu innych jego filmach i jego wieloletniego współpracownika Roberta Rodrigueza. A skoro, według pomysłu reżysera to hawajska sieciówka, pomyślałam, że przenosząc danie z filmu na talerz dodam coś zwykle kojarzonego z Hawajami- grillowanego ananasa. Tak powstał mój autorski Big Kahuna Burger.   

Big Kahuna Burger (4 porcje)

Burgery:
- 500 g mielonego mięsa wołowego
- 50 g gorgonzoli
- pół papryczki habanero
- 1 łyżka sosu pikantnego chilli
- 1 łyżka syropu klonowego
- 1 łyżka sosu Worchestershire
- 2 ząbki czosnku
- 1 żółtko
- sól
- pieprz

Sos:
- 75 g majonezu
- 40 g ketchupu

Dodatki:
- 4 plastry świeżego ananasa
- sałata
- 2 pomidory
- kiełki lucerny
- 4 bułki hamburgerowe

  1. Ananasa obierz ze skórki i pokrój w plastry. Wytnij środek nożem. Zgrilluj na patelni aż pojawią się na nim charakterystyczne grillowe paski. 
  2. Pokrój w plastry pomidora.
  3. Wymieszaj składniki na sos. 
  4. Do miski wrzuć mięso i dodaj wszystkie składniki (gorgonzolę pokrusz w małe kawałki, a czosnek poszatkuj). Dobrze wymieszaj i zagnieć mięso rękami. 
  5. Patelnie grillową wysmaruj tłuszczem i zrób próbnego, małego burgera, aby sprawdzić, czy jest odpowiednio dosmakowany. W razie potrzeby dodaj więcej soli i pieprzu. 
  6. Ulep z mięsa 4 burgery. Dobrze ugnieć je w rękach, aby nie rozleciały się podczas smażenia. Smaż z dwóch stron, po 5 minut z jednej, po 5 minut z drugiej strony, aby burgery pozostały soczyste. 
  7. Bułki posmaruj sosem. Ułóż sałatę, pomidory i kiełki. Połóż burgera, ananasa i przykryj drugą połową bułki. 
Śliwka

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...